Onder 7.13. Parket bij de Hoge Raad 4 februari 2014

Zoals ik reeds heb opgemerkt heeft de uitvoerige weergave van de drie door verdachte afgelegde bekentenissen mee de functie om de betrouwbaarheid daarvan duidelijk te maken. Die weergave laat zien dat de verdachte, zoals het Hof overweegt, haar bekennende verklaringen in een periode van meerdere dagen tweemaal herhaald heeft en dat die verklaringen gedetailleerd zijn en aansluiten op de aangetroffen sporen. Die weergave dient naar ik meen voorts ook ter onderbouwing van ’s Hofs oordeel dat de verklaringen authentiek overkomen en op zichzelf (op één punt na) niets bevatten dat aan hun geloofwaardigheid doet twijfelen. Als het Hof met dat laatste bedoelt dat de verklaringen van de verdachte op zich een geloofwaardig scenario opleveren, dan is voor de beoordeling van de begrijpelijkheid van dat oordeel van belang welk scenario het Hof voor ogen heeft gehad. Heeft het Hof enkel de greep tussen de benen van verdachte ongeloofwaardig geacht en heeft het dus wel geloof gehecht aan verdachtes verklaring dat het slachtoffer, toen hij binnenkwam, op de bank ging zitten, dat de verdachte eerst koffie voor hem is gaan zetten en daarna probeerde haar MP3-speler en de laptop met een kabel te verbinden, zich vervolgens bedacht, zich omdraaide en het slachtoffer met de kabel wurgde? Heeft het Hof daarbij gemeend dat dit zonder enige concrete aanleiding geschiedde en tevens geloofd dat de verdachte, zoals uit haar verklaringen lijkt te volgen, buiten zichzelf van woede was? Of heeft het Hof gemeend dat in het midden kon blijven wat de aanleiding was en in welke gemoedstoestand de verdachte verkeerde omdat hoe dan ook sprake is van een geloofwaardig verhaal? Dat blijft, om met de steller van het middel te spreken, gissen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f6413755563b284eb95641f519c24c89ff0d696b902d3a023867986cb09248eb | shasum -a 256