Onder 7.28. Parket bij de Hoge Raad 4 februari 2014

Ik meen dat dit gebrek niet wordt gecompenseerd door de andere argumenten die het Hof aandraagt om het alternatieve scenario volgens welke [betrokkene 1] het slachtoffer heeft gedood en de verdachte de schuld op zich heeft genomen, te ontzenuwen. Die argumenten zijn namelijk maar van beperkt gewicht. Ik zal dat proberen te verduidelijken. Ik beperk me daarbij tot de twee argumenten die voor het Hof het meest zwaarwegend lijken te zijn geweest. Het eerste van die argumenten is dat het in het alternatieve scenario “onverklaarbaar” is dat de verdachte gedurende de eerste zes verhoren haar onschuld is blijven volhouden en pas na ruime bedenktijd tot haar bekentenis is gekomen. Mij lijkt dat te veel gezegd. Ik merk daarbij op dat de verdachte in die eerste zes verhoren niet haar onschuld heeft volgehouden, maar zich op haar zwijgrecht heeft beroepen. Een verklaring daarvoor zou kunnen zijn dat de verdachte eerst – op advies van haar raadsvrouw – de kat uit de boom wilde kijken en pas de schuld op zich wilde nemen als dat nodig was om [betrokkene 1] uit de gevangenis te houden. De advocaat-generaal wees er in zijn requisitoir op dat de bekennende verklaringen kwamen toen het net zich rond [betrokkene 1] leek te sluiten. Het tweede argument is dat de verdachte geen enkele verklaring voor het intrekken van haar bekentenis heeft gegeven. Dat is weliswaar een niet onbelangrijk gegeven, maar tegelijk een gegeven waarmee behoedzaam moet worden omgesprongen. Het argument waarmee het Hof aan de door de verdediging gesuggereerde verklaring voor de proceshouding van de verdachte voorbijgaat, acht ik niet sterk. Dat van de angst voor de bedreigingen van [betrokkene 1] nog geen sprake kon zijn omdat de relatie toen nog bestond, ziet er niet alleen aan voorbij dat ook binnen relaties gegronde angst voor (huiselijk) geweld kan bestaan, maar ook dat juist het feit dat de relatie nog bestond voor de verdachte een motief kan hebben gevormd om [betrokkene 1] niet te belasten. Bovendien kunnen er verklaringen voor de proceshouding van de verdachte zijn waarop de verdediging moeilijk een beroep kon doen. Zo lijkt mij niet uitgesloten dat de verdachte als medepleger of als medeplichtige betrokken was bij de dood van het slachtoffer en dat haar zwijgen daarin zijn verklaring vond. Die mogelijkheid – meer is het niet – mag geen reden zijn om aan de twijfels over de juistheid van haar verklaring heen te stappen en om de verdachte aan haar mogelijk onjuiste verklaring “te houden”.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f6413755563b284eb95641f519c24c89ff0d696b902d3a023867986cb09248eb | shasum -a 256