Alinea 65 Parket bij de Hoge Raad 4 maart 2014

3.13. Een vraag die de schriftelijke tegenspraak opwerpt, is of het OM wel belang heeft bij het cassatieberoep. De AG heeft immers, aldus de steller van de tegenspraak, in hoger beroep vrijspraak gevorderd. Ik wijs er echter op dat de vordering van de AG primair strekte tot niet-ontvankelijkverklaring van het beroep en slechts subsidiair tot vrijspraak. De schriftuur van tegenspraak verwijst nog naar HR 18 december 2007, NJ 2008, 398 m.nt. Buruma, maar mijns inziens verschilde die zaak wezenlijk van de onderhavige. In die zaak had de OvJ in eerste aanleg vrijspraak gevorderd van het primair ten laste gelegde misdrijf en veroordeling voor de subsidiair ten laste gelegde overtreding. De politierechter vonniste conform. Alleen verdachte ging in hoger beroep. In hoger beroep vorderde de AG aanhouding van het onderzoek om getuigen te horen. Het hof verklaarde echter het OM rauwelijks niet-ontvankelijk wegens overschrijding van de redelijke termijn. De AG ging in cassatie. De Hoge Raad stelde vast dat inmiddels het recht om de overtreding te vervolgen was verjaard en benadrukte dat de schriftuur van de AG geen antwoord gaf op de vraag waarom verdere vervolging van het primair ten laste gelegde wél zou zijn aangewezen. De Hoge Raad verklaarde daarop het cassatieberoep niet-ontvankelijk omdat dat belang miste. In de thans aan de orde zijnde zaak liggen de kaarten anders. In eerste aanleg vorderde de OvJ veroordeling tot een geldboete. Die vordering werd door de politierechter gevolgd. Het appel van verdachte werd met toepassing van art. 410a Sv niet-ontvankelijk verklaard. Niet blijkt dat het OM gelegenheid heeft gekregen zijn standpunt aan de voorzitter voor te leggen voorafgaande aan de herstelbeschikking, terwijl daarvoor toch alle aanleiding was gezien de inhoud van die beschikking. Alleen al het feit dat het gepast lijkt om het OM te horen naar aanleiding van de Communication van het HRC alvorens een beslissing te nemen, is al een aanwijzing voor de opvatting dat het hier niet om een eenvoudig herstel van een manifeste foute berekening of weergave gaat, waarvoor immers de procespartijen volgens de HR niet behoeven te worden gehoord, maar om een substantiëlere beslissing. In hoger beroep heeft de AG zich op het standpunt gesteld dat het beroep niet kon worden ontvangen omdat de eerste verlofbeschikking van 19 november 2007 onherroepelijk was geworden. Het OM, dat nu nog belast is met de tenuitvoerlegging van strafvonnissen (art. 553 Sv), heeft er inderdaad belang bij dat duidelijk is vast te stellen of een vonnis voor tenuitvoerlegging vatbaar is. Als herstelbeschikkingen zoals de onderhavige inderdaad tot de mogelijkheden zouden gaan behoren, zou het OM kunnen overwegen de tenuitvoerlegging van bepaalde vonnissen maar uit te stellen als een klacht bij het EHRM of het HRC de strekking zou hebben in een vergelijkbare zaak de onherroepelijkheid van een veroordeling aan te tasten. Niet alleen de termijnen voor het indienen van rechtsmiddelen zijn van openbare orde, maar het al dan niet (meer) openstaan van een rechtsmiddel naar mijn mening eveneens. Niet gezegd kan worden dat het OM, dat ingevolge art. 124 RO is belast met de strafrechtelijke handhaving van de rechtsorde, geen belang heeft bij een antwoord op de vraag of een herstelbeschikking als hier door het hof gegeven wel door de beugel kan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/79ce7701cc4a0e0b71898c66bf4c4e7c1d52ef818cc40d2d1199bcfa0d632023 | shasum -a 256