Onder 15. Parket bij de Hoge Raad 4 maart 2014

Het ter zitting in hoger beroep gevoerde verweer komt er in de kern op neer dat de controle van de [A] en de [B] plaatsvond terwijl sprake was van een redelijk vermoeden van schuld, mede op basis van CIE-informatie. Daardoor had de doorzoeking slechts mogen plaatsvinden met inachtneming van de strafvorderlijke waarborgen. De gang van zaken is aan te merken als misbruik van een controlebevoegdheid, die niet te herstellen is omdat die uiteindelijk heeft geleid tot de vondst van verdovende middelen op de [B] en tot ander bewijsmateriaal op de [A]. Van een eerlijk proces is daardoor geen sprake meer geweest, zodat niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie, althans bewijsuitsluiting, moet volgen. Het middel klaagt over de verwerping van het verweer. In het bijzonder richten de pijlen van de steller van het middel zich op de vaststelling van het hof dat bij de douaneambtenaren op het moment dat de controlebevoegdheden werden uitgeoefend geen verdenking in strafvorderlijke zin bestond en dat pas toen tijdens de controle bleek dat er daadwerkelijk verdovende middelen aan boord van de [B] waren er een redelijk vermoeden van schuld aan overtreding van de Opiumwet is ontstaan. Deze vaststelling acht de steller van het middel onbegrijpelijk, omdat naar zijn oordeel voorafgaand aan de uitoefening van de controlebevoegdheid reeds sprake was van een strafvorderlijke verdenking van overtreding van een ingevolge de Opiumwet strafbaar gesteld feit. Het hof heeft volgens de steller van het middel daarbij het uitdrukkelijk onderbouwd standpunt dat de CIE-melding heeft bijgedragen aan een redelijk vermoeden van schuld ten onrechte onbesproken gelaten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b6948b2e4afad2feaf0acd9ea554dbac08cdfd4c2c7e7ffc5aca0b93086b6a08 | shasum -a 256