Onder 2.2 Parket bij de Hoge Raad 17 januari 2014

Onderdeel I heeft betrekking op de rov. 4.17 t/m 4.27 uit het bestreden arrest van het hof. In die rechtsoverwegingen beoordeelt het hof de materiële bezwaren van [eisers] tegen het uitzettingsbesluit. Het overwogene komt, voor zover met het oog op onderdeel 1 van belang, kort weergegeven op het volgende neer. Het hof komt evenals de rechtbank tot het oordeel dat het uitzettingsbesluit rechtsgeldig is, maar baseert dat oordeel op meer gronden dan de rechtbank. De rechtbank acht het uitzettingsbesluit reeds gerechtvaardigd vanwege de verwijten die [eiser 1] in het memo van 18 februari 2004 worden gemaakt met betrekking tot diens urenverantwoording en factureergedrag. Het hof oordeelt het besluit gerechtvaardigd vanwege die omstandigheid te samen met nog twee andere omstandigheden te weten dat [eiser 1] niet tijdig en volledig informatie over zijn arbeidsongeschiktheid heeft verstrekt en dat hij zich onvoldoende betrokken bij de maatschap heeft betoond (rov. 4.21 t/m 4.27). Het hof komt tot een herbeoordeling van de rechtsgeldigheid van het uitzettingsbesluit niet naar aanleiding van een grief van BDO, maar naar aanleiding van de door [eisers] aangevoerde grief VII. Deze grief acht het hof gegrond, voor zover in die grief erover wordt geklaagd dat de rechtbank de verwijten in het memo van 18 februari 2004 als zelfstandige grond ter rechtvaardiging van het uitzettingsbesluit heeft aangemerkt (rov. 4.20). De (positieve) devolutieve werking van het appel brengt vervolgens mee, aldus het hof, dat in appel de rechtsgeldigheid van het uitzettingsbesluit opnieuw beoordeeld dient te worden, waarbij mede in aanmerking is te nemen wat BDO ter zake heeft aangevoerd (rov. 4.17). BDO heeft het uitzettingsbesluit doen stoelen op de drie hierboven genoemde door het hof in aanmerking genomen gronden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/95ca5d2160a87884541a8955710d5cb0a082eece797d80cca0554ca0823baee4 | shasum -a 256