Onder 5.7. Parket bij de Hoge Raad 4 februari 2014

Het Hof lijkt er gelet op zijn bewijsoverweging vanuit te gaan dat slechts bij vrijwel direct contact met de explosieve constructie het letsel fataal kan zijn. Zijn kennelijke oordeel dat er derhalve in de onderhavige zaak sprake was van een aanmerkelijke kans dat de aangever door het tot ontploffing gebrachte explosief om het leven zou (kunnen) komen, acht ik gelet op de voorgaande vaststellingen niet zonder meer begrijpelijk en ontoereikend gemotiveerd. Dat het Hof uit de deskundigenverklaring dat het letsel bij vrijwel direct contact met de explosieve constructie fataal kan zijn, kennelijk heeft afgeleid dat de kans ook aanmerkelijk is dat het letsel bij een dergelijk contact fataal is, acht ik niet onbegrijpelijk. Dat is anders met het kennelijke oordeel van het Hof dat in het onderhavige geval gesproken kan worden van vrijwel direct contact. Het explosief is immers afgestoken aan de buitenzijde van een dichte deur terwijl de aangever zich op dat moment aan de binnenzijde van die deur bevond. Gelet daarop behoeft het oordeel dat desondanks van vrijwel direct contact kan worden gesproken nadere verklaring. Mogelijk heeft het Hof in aanmerking genomen dat de deur – gelet op de verklaring van de aangever dat hij verdachtes gezicht door het glas heen zag en zag dat verdachte bij de deurklink met iets bezig was – deels uit (mat)glas bestond. Maar ook dan is het oordeel niet zonder meer begrijpelijk. Ik merk daarbij op dat het Hof over de precieze constructie van de deur noch over de precieze posities van het explosief en het (gezicht van het) slachtoffer ten opzichte van elkaar en ten opzichte van de matglazen onderdelen van de deur iets heeft vastgesteld. Belangrijker is nog dat een deskundigenverklaring over het remmend effect van matglas op het explosieve geweld ontbreekt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/94faac65f1f84274d0b2d1738a2686424325aac760b7ec6272b7ed7a65485c97 | shasum -a 256