Onder 3.5 Parket bij de Hoge Raad 25 april 2014

Waarom de Gemeente de gemakkelijk begaanbare weg van art. 20 niet heeft bewandeld, heb ik mij nog afgevraagd. De stukken bieden, voor zover ik kon nagaan, op dit punt geen opheldering. Ik sluit niet uit, dat we te maken hebben met een geval van mislukte termijnbewaking. Zoals ik in noot 8 hierboven heb vermeld, verviel volgens het in deze nog geldende onteigeningsrecht van vóór de inwerkingtreding van de Chw, een door de Kroon goedgekeurd gemeentelijk raadsbesluit tot onteigening indien de onteigenende partij niet binnen twee jaren na dagtekening van het goedkeuringsbesluit de eigendom in der minne had verworven of tot dagvaarding was overgegaan. Waar het onderhavige Koninklijke goedkeuringsbesluit dateert van 10 mei 2010, moest de Gemeente dus vóór (of uiterlijk op) 10 mei 2012 in der minne de eigendom verwerven of dagvaarden. Het zou kunnen dat de Gemeente die termijn zorgvuldig heeft bewaakt (de dagvaarding is uitgebracht op 8 mei 2012), maar daarbij over het hoofd zag dat de dagvaarding in de onderhavige zaak moest worden voorafgegaan door een verzoek tot benoeming van een derde op de voet van art. 20 Ow en honorering door de rechtbank van dat verzoek. Daarvoor was het te laat toen de termijn bijna verlopen was, en mogelijk heeft de Gemeente in een ultieme poging om het raadsbesluit van de ondergang te redden besloten zowel de in het raadsbesluit aangewezen overleden eigenaar als diens broer en erfgenaam te doen dagvaarden. Een andere verklaring voor de onregelmatige manier waarop de Gemeente de onteigeningsvordering aanhangig heeft gemaakt kan ik niet verzinnen. Ik vermoed dus dat de Gemeente in deze zaak een - in eerste aanleg geslaagde - poging doet om het eenvoudige en duidelijke stelsel van art. 20 Ow te compliceren teneinde te ontkomen aan de gevolgen van een door haar gemaakte termijnbewakingsfout.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2854a5fa6baa3d07fa90cf8df77a0ded2ab7ca7812527b8c72aa5a1840b79588 | shasum -a 256