Onder 5.7. Parket bij de Hoge Raad 1 april 2014

In de toelichting op het middel wordt aangevoerd dat het Hof slechts gedeeltelijk is ingegaan op de gevoerde betrouwbaarheidsverweren. Opvallend is inderdaad dat de meeste aandacht van het Hof uitgaat naar het onderdeel van het betoog van de verdediging dat het minst overtuigend is. Aan het daderschap van [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] kan, mede gezien het DNA-bewijs, in redelijkheid niet worden getwijfeld. Zij waren er dus de hele tijd bij toen het strafbare feit werd gepleegd. Dat, zoals de raadsvrouwe betoogde, hun verklaringen over het verloop van de gebeurtenissen desondanks inconsistenties vertonen, zegt dan ook weinig. Het illustreert veeleer dat dergelijke inconsistenties aan de betrouwbaarheid van de essentie van verklaringen geen afbreuk hoeven te doen en misschien wel juist het kenmerk van het ware zijn. De keerzijde van die medaille is dat de vaststelling van het Hof dat de verklaringen van [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] over de gang van zaken betrouwbaar moeten worden geacht, weinig zegt over de vraag of zij de waarheid spraken met betrekking tot de identiteit van de derde dader. Op het verweer dat de medeverdachten hun verklaringen op dit cruciale punt hebben ingetrokken en gelogen hebben omdat zij (zoals althans [medeverdachte 1] verklaarde) [verdachte] de schuld moesten geven, gaat het Hof niet in. Het Hof beargumenteert weliswaar uitvoerig dat de medeverdachten met [verdachte] de verdachte hebben bedoeld en dat de verdachte inderdaad deze bijnaam had, maar dat zegt op zich niets over de vraag of de verdachte er door [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] ten onrechte is bijgelapt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/08a2cbfa38d5e8757cefb2867e1ec02f6c6d3307a7a28e0f74dd2379d8859a7e | shasum -a 256