Onder 6.8. Parket bij de Hoge Raad 1 april 2014

In het onderhavige geval behoeft de bewezenverklaring niet zo te worden verstaan dat de vrijheidsberoving een puur instrumenteel karakter had. Bewezenverklaard is niet dat de aangever door ‘geweld’ (bestaande uit vrijheidsberoving) werd gedwongen, maar werd gedwongen door ‘bedreiging met geweld’. De vrijheidsberoving was dus geen dwangmiddel, maar het resultaat van de uitgeoefende dwang. Voorts dwingt de gang van zaken ook niet tot de gevolgtrekking dat sprake is van een vrijheidsberoving die eenvoudig inherent was aan de afpersing en het daarbij gebezigde dwangmiddel (de bedreiging met geweld). Weliswaar heeft het Hof in het voetspoor van de tenlastelegging geoordeeld dat sprake was van één geval van afpersing, dat begon toen de aangever gedwongen werd in zijn auto plaats te nemen en dat eindigde toen de portemonnee, de geldbedragen en de creditcard waren afgegeven, maar uit de verklaring van de aangever (bewijsmiddel 1) blijkt dat in feite sprake was van tenminste vijf afzonderlijke afpersingsmomenten, die in de tijd ver uit elkaar lagen: eerst moest de aangever zijn portemonnee (met daarin de creditcard) afgeven en later moest hij bij vier verschillende pinautomaten geld trekken. In de tussentijd duurde de vrijheidsberoving voort. Aan die vrijheidsberoving heeft het Hof daarom naar mijn mening zelfstandige betekenis kunnen toekennen. Ik merk daarbij op dat de vrijheidsberoving ook na de laatste gedwongen geldopname nog enige tijd voortduurde, aangezien de aangever toen nog naar station Lombardijen moest rijden, alwaar de daders uitstapten. Het oordeel van het Hof dat geen sprake is van eendaadse samenloop is daarom niet onbegrijpelijk. Nu in feitelijke aanleg geen beroep is gedaan op art. 55 lid 1 Sr, hoefde het Hof dat oordeel niet nader te motiveren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/08a2cbfa38d5e8757cefb2867e1ec02f6c6d3307a7a28e0f74dd2379d8859a7e | shasum -a 256