Onder 13. Parket bij de Hoge Raad 11 februari 2014

De betrokkenheid van verdachte valt in vier fasen uiteen: intentie (1); communicatie over intentie (2); voorhanden hebben van middelen (3) en verschijnen na afspraak (4). Ik licht dat nader toe. Uit de bewijsmiddelen in de onderhavige zaak blijkt allereerst van een vaste intentie bij verdachte (1) om seksueel contact te hebben met een meisje van jonger dan twaalf jaar. De subjectieve zijde van de voorbereiding is hier in sterke mate (het nadert oogmerk) aanwezig, waarbij de geuite seksuele voorkeuren, wensen en verlangens van verdachte in aanmerking kunnen worden genomen. Die vaste intentie is reeds in die zin veruiterlijkt dat hij zijn intentie in contacten met een ander herhaaldelijk naar buiten brengt (2). Het is dus meer dan alleen denken, maar ook met een ander erover spreken hoe een en ander valt te realiseren en daarover afspraken maken. Daarbij komen dan de middelen (3). Terecht wordt in cassatie niet geklaagd over de bewezenverklaarde middelen en hun bestemming. Die middelen wijzen juist in hun onderlinge samenhang (seksattributen, geld en tape) sterk op een veruiterlijking van de intentie. Het geld wijst duidelijk in de richting van de verwezenlijking van het plan om met de minderjarige, zoals met ‘Richard’ besproken, seksueel contact te hebben. Dat bedrag ligt namelijk niet ver van het tevoren afgesproken bedrag voor de terbeschikkingstelling van het kind en de huur van een ruimte. En dan verschijnt verdachte vervolgens daadwerkelijk op de afspraak (4) met ‘Richard’, terwijl die afspraak geen ander doel heeft dan te komen tot uitvoering van het seksueel contact met ‘Laura’. Het daadwerkelijk op de afspraak verschijnen voorzien van middelen tekent de vastheid van het voornemen om tot een strafbaar feit te komen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d0d8998884439f711cbd28400944a1087dd76a6811cd8f81e85e0db2bc0496c0 | shasum -a 256