Onder 2.12. Parket bij de Hoge Raad 7 februari 2014

De klacht onder b is, meer dan de klacht onder a, toegespitst op het voorliggende geval. In het eerste gedeelte van rov. 5.8 heeft het hof de bestendigheid van de relatie van de moeder met haar nieuwe partner in zijn afweging betrokken. Ik kan mij voorstellen dat de moeder aanstoot heeft genomen aan deze overweging: bij eerste lezing lijkt het alsof de rechter zich een oordeel aanmatigt over de kwaliteit van deze affectieve relatie. Bij herlezing echter, blijkt het oordeel hoofdzakelijk te zijn gebaseerd op een objectief vast te stellen feit − de duur van de relatie − en bovendien een tijdgebonden oordeel te zijn: het hof spreekt van “eerst afgewacht moet worden” en noemt een belang van de kinderen dat “op dit moment” zwaarder weegt dan het belang van de moeder bij de voorgenomen verhuizing. In de context moet het bestreden oordeel zo worden verstaan dat het hof, na een belangenafweging, de voorgenomen beslissing tot een verhuizing naar Grathem te abrupt genomen acht. In andere woorden uitgedrukt: de beslissing van het hof berust niet op een oordeel over de kwaliteit van de relatie van de moeder en haar nieuwe partner, maar op de noodzaak om − hoe dan ook − meer tijd te nemen, alvorens tot een verhuizing met de dochters naar Grathem te besluiten. Dat oordeel is verweven met een waardering van de feiten door de feitenrechter. Het is niet in strijd met de door de Hoge Raad aangelegde maatstaf . Het is toelaatbaar te achten, dat de rechter in zijn afweging betrekt op welk tijdstip de voorgenomen verandering de minste impact heeft op het dagelijkse leven van het betrokken kind en op de betrekkingen tussen het kind en de andere ouder .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/601406a79d547ec18860d30cae7c5364324109c35a8afe210b45622c0c3fd0ab | shasum -a 256