Onder 2.17. Parket bij de Hoge Raad 7 februari 2014

De rechtsklacht mist feitelijke grondslag. Het hof heeft uitdrukkelijk beslist naar de toestand “op dit moment”: zie rov. 5.8 aan het slot. De motiveringsklacht faalt omdat, ook indien het bezwaar van de moeder tegen de desbetreffende passage in rov. 5.8 wordt onderschreven, dat nog niet de gevolgtrekking rechtvaardigt dat de beslissing van het hof onbegrijpelijk is. De gronden die het hof heeft opgegeven houden zakelijk samengevat in dat op dit moment het belang van de kinderen om in Apeldoorn te blijven zwaarder weegt dan het belang van de moeder bij de voorgenomen verhuizing nu. Het hof heeft dit geïllustreerd aan de hand van school en sociale contacten van de kinderen in Apeldoorn, hun leeftijd en de impact die de voorgenomen verhuizing zal hebben op hun contact met de vader. Die motivering kan de beslissing dragen en is voldoende begrijpelijk. Hetgeen het hof in rov. 5.8 overigens overweegt, over de ‘kwetsbare situatie’ in het nieuw te vormen gezin en over hetgeen het hof tot die kwalificatie heeft gebracht, heeft kennelijk ten doel, aan te geven dat en waarom het om een tijdgebonden oordeel gaat. Kennelijk beschouwt het hof de beslissing tot verhuizing als prematuur, in relatie tot het belang van de dochters.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/601406a79d547ec18860d30cae7c5364324109c35a8afe210b45622c0c3fd0ab | shasum -a 256