Onder 3.2.1 Parket bij de Hoge Raad 6 juni 2014

[verzoeker] verwijt het Hof in de eerste plaats dat het in rov. 3.8 heeft overwogen dat “(a)ls gevolg van de niet aanvechtbare subsidiestop [...] SWO voor de keuze [stond] om haar onderneming ofwel via een faillissement te laten liquideren ofwel tijdig over te dragen.” Het Hof miskent dat SWO niet verplicht was haar eigen faillissement aan te vragen en dat zij er ook voor had kunnen kiezen geen faillissement aan te vragen voor 1 januari 2014, waardoor, naar in cassatie veronderstellenderwijs moet worden aangenomen, de rechten en verplichtingen voortvloeiende uit de arbeidsovereenkomst tussen [verzoeker] en SWO van rechtswege waren overgegaan op Stichting Zorgdat. Voor zover het Hof dit niet heeft miskend, is zijn oordeel onvoldoende gemotiveerd, omdat het Hof onvoldoende inzicht geeft in zijn gedachtegang waarom SWO geen andere keuze had dan het eigen faillissement aan te vragen. Zonder nadere toelichting, die ontbreekt, is geen voldoende rechtvaardiging dat “zij in het najaar van 2013 op zeer korte termijn niet meer in staat zou zijn om de lonen te voldoen”, omdat, naar in cassatie althans veronderstellenderwijs minstgenomen moet worden aangenomen (onder verwijzing naar de stellingen weergegeven in nr. 7 en 8 van het cassatieverzoekschrift), de rechten en verplichtingen voortvloeiende uit de arbeidsovereenkomst tussen en werknemers en SWO op 1 januari 2014 van rechtswege zouden overgegaan op Stichting Zorgdat en vanaf die datum de werknemers Stichting Zorgdat tot betaling hadden kunnen aanspreken (onder 14).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c0ead8a69ed91de9c461109db2e0a1a1b88ee79bef2da91a169cb42981d792c1 | shasum -a 256