Onder 6.2 Parket bij de Hoge Raad 12 juni 2014

De zaak Erven Barbier betrof een Nederlander die in 1970 naar België was verhuisd en aldaar in 1993 (meer dan tien jaar later) overleed. Hij had de economische eigendom van in Nederland gelegen vastgoed overgedragen aan door hem beheerste vennootschappen, zodat op hem de verplichting rustte dat vastgoed goederenrechtelijk te leveren aan die vennootschappen. Naar intern recht behoorde die leveringsverplichting niet tot de binnenlandse schulden, zodat het recht van overgang werd geheven over de volle waarde van de onroerende zaak, hoewel bij heffing van successierecht de negatieve waarde van die verplichting wél in aanmerking zou zijn genomen. De erven Barbier wensten op grond van EU-recht de waarde van de leveringsverplichting op hun verkrijging in mindering te brengen. In antwoord op prejudiciële vragen van het Hof Den Bosch constateerde het HvJ EU een beperking van het vrije kapitaalverkeer. De Nederlandse regering wees erop dat de leveringsverplichting een persoonlijke verplichting is; niet een met de onroerende zaak verbonden zakelijke schuld (r.o. 31). Volgens haar was geen sprake van een verschil in behandeling van vergelijkbare situaties, omdat het in het internationaal belastingrecht gebruikelijk is dat de bevoegdheid betreffende zakelijke verplichtingen toekomt aan de staat waar de zaak is gelegen, terwijl persoonlijke verplichtingen, zoals de in het hoofdgeding bedoelde leveringsverplichting, door de woonstaat in aanmerking moet worden genomen. Het HvJ EU verwierp dit betoog:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/09ae1c847eaab98802100e748ff5aae60548405b196ae3875b1fa58954dc7d83 | shasum -a 256