Onder 2.10 Parket bij de Hoge Raad 25 april 2014

De klacht mist in die zin feitelijke grondslag, dat het hof uit het bedoelde antwoord van de deskundige op de vierde vraag niet heeft afgeleid dat nooit een hogere waarde dan de sloopwaarde zou zijn toegekend, maar dat een dergelijke hogere waarde niet zou zijn toegekend in het geval dat voor het evenement reeds definitieve sloopplannen bestonden . Zoals toegelicht bij de bespreking van onderdeel 2 (eerste voorkomen), ligt in het oordeel van het hof in de rov. 4.6 en 4.7 besloten dat van een definitief voornemen tot sloop sprake was. Gegeven dat reeds aangenomen voornemen tot sloop (zie ook de openingszin van rov. 4.7: “Omdat het ervoor moet worden gehouden dat [eiser] voor de brand reeds van plan was de boerderij te slopen, zou hem (…) nooit een hogere vergoeding zijn toegekend dan de sloopwaarde (…).” ), is het niet onbegrijpelijk dat het hof zijn oordeel dat in casu nooit een hogere vergoeding dan de sloopwaarde zou zijn uitgekeerd, mede op het antwoord van de deskundige op vraag 4 heeft doen steunen. Weliswaar heeft de rechtbank in rov. 2.17 in fine (en in rov. 218) van het in appel bestreden vonnis anders over het bestaan van definitieve sloopplannen geoordeeld, maar dat doet aan de begrijpelijkheid van het oordeel van het hof niet af. Dat het hof het vonnis van 26 januari 2011 heeft bekrachtigd, impliceert niet dat het hof het in rov. 2.17 (en 2.18) van dat vonnis vervatte oordeel heeft onderschreven. Alhoewel het hof dat niet explicitis verbis heeft uitgesproken, is het evident dat het hof het vonnis van de rechtbank (in zoverre) slechts met verbetering van de gronden daarvan heeft bekrachtigd .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/97529984e6e4c37dcf2d05b1cff855dff369c1526f301438b9dc63edd0e7811f | shasum -a 256