Onder 2.3 Parket bij de Hoge Raad 13 juni 2014

Onderdeel 1 klaagt vervolgens dat het hof heeft miskend dat onverkorte toepassing van de appeltermijn van drie maanden in een geval als het onderhavige schending van het door art. 6 EVRM beschermde recht op een eerlijk proces en/of effectieve toegang tot de rechter oplevert. Meer in het bijzonder wordt geklaagd dat de door het hof aangebrachte beperking op die rechten disproportioneel is vergeleken met het doel dat door de strikte handhaving van beroepstermijnen wordt gediend. Het onderdeel betoogt daartoe dat het rechtsgevolg van art. 140 lid 2 (oud) Rv. slechts een fictie is en bij verstekverlening per definitie geen tegenspraak plaatsvindt, terwijl aan de andere kant in een geval als het onderhavige de fictie ertoe leidt dat de in eerste aanleg niet verschenen gedaagde (defaillant) hoger beroep dient in te stellen – waarbij de appeltermijn direct de dag na het vonnis aanvangt – en het rechtsmiddel van verzet – waarbij de aanvang van de termijn wordt bepaald door de betekening van het vonnis in persoon, het plegen van een daad van bekendheid of de tenuitvoerlegging van het vonnis – niet openstaat. In dit geval heeft [eiser], bij gebrek aan wetenschap van het bestaan van de procedure, in eerste aanleg niet de mogelijkheid gehad verweer te voeren tegen de vordering van [verweerster], en heeft hij, nadat hij eenmaal bekend was geraakt met de procedure en het eindvonnis, evenmin effectief met een rechtsmiddel kunnen opkomen tegen het eindvonnis, omdat de appeltermijn op dat moment reeds was verstreken. In zoverre wordt het oordeel van het hof bestreden met een motiveringsklacht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f253f36b9256c7455dca487eb81ce94000ec8d2100cd20566f5bcb52631f132e | shasum -a 256