Onder 2.11 Parket bij de Hoge Raad 13 juni 2014

Vóór 1 januari 2002 bestonden voor de situatie van pluraliteit van verweerders twee van elkaar afwijkende stelsels: voor de kantongerechtsprocedure dat van art. 107 Rv. (oud) en voor de rechtbankprocedure dat van art. 79 Rv. (oud). Art. 79 Rv. (oud) hield, kort gezegd, in dat indien van meerdere gedaagden één of meer niet verschenen, de zaak ten opzichte van de verschenen gedaagden werd aangehouden, tegen de niet-verschenen gedaagde(n) verstek werd verleend en de eisende partij of een van de verschenen gedaagde(n) dit verstek aan de niet-verschenen gedaagde(n) kon betekenen met oproeping van alle partijen tegen een nieuwe rechtsdag. Indien op die dag wederom één of meer gedaagden niet verschenen, werd hiervan akte gevraagd en werd met de anderen doorgeprocedeerd . Voor de kantongerechtsprocedure bepaalde art. 107 Rv. (oud) dat indien er meer gedaagden zijn en ten minste een van hen tijdig heeft geantwoord, de zaak wordt aangehouden ten aanzien van de gedaagden die niet binnen de wettelijke termijn hebben geantwoord. Dit laatste was een verschil met art. 79 Rv. (oud). Voorts behoefde in kantongerechtsprocedure niet nogmaals oproeping van de niet-verschenen gedaagde(n) plaats te vinden. Volgens de wetgever verdiende het kantongerechtssysteem uit een oogpunt van snelheid en efficiency van de procedure de voorkeur omdat het opnieuw dagvaarden van iemand die reeds in overeenstemming met de voorschriften is gedagvaard, tot extra kosten en tijdverlies leidt, alleen omdat hij niet, maar andere gedaagden wel in het geding zijn verschenen .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f253f36b9256c7455dca487eb81ce94000ec8d2100cd20566f5bcb52631f132e | shasum -a 256