Alinea 67 Parket bij de Hoge Raad 1 juli 2014

8.6. Het hiervoor onder 8.5 uiteengezette geldt ook voor de bewijsvoering voor feit 45, maar deze houdt minder dan in bij de feiten 9, 10 en 11. De bewijsvoering voor feit 45 houdt immers kort gezegd alleen in dat het een keer of drie op de crèche is gebeurd (handelingen in de categorie 1 en 2), in de periode van oktober 2009 tot januari 2010. Voor zover de bewijsvoering in zoverre te kort zou schieten, heeft verdachte evenwel onvoldoende rechtens te respecteren belang bij deze klacht. Of ten aanzien van feit 45 nu wel of niet vaststaat dat verdachte deze handelingen (ook) na 1 januari 2010 heeft begaan, maakt gelet op de veelheid van bewezenverklaarde feiten en het “strafplafond” van art. 57 lid 2 Sr en mede gelet op de speciale cumulatieregeling van art. 10 lid 3 Sr in de onderhavige zaak geen rechtens relevant verschil. Dat laat zich met een korte berekening als volgt toelichten. In de onderhavige zaak is de hoogste maximumstraf gesteld op het misdrijf van art. 244 Sr: 12 jaar, welk strafmaximum met een derde wordt vermeerderd door de toepassing van de delictgerelateerde strafverhogingsgrond van art 248 Sr. Dan geldt een maximumstraf van 16 jaar. Daarboven is sprake van meerdaadse samenloop van de bewezenverklaarde misdrijven zodat art. 57 lid 2 Sr - met een ‘algemene’ verhoging van het maximum met één derde - toepassing kent. Het resultaat is ingevolge art. 10 lid 3 Sr een wettelijk strafplafond van een gevangenisstraf voor de duur van 21 jaar en vier maanden. Gevoeglijk kan daarom worden aangenomen dat de al dan niet terecht aangenomen wettelijke grond voor strafverhoging van art. 248 Sr bij één van de bewezenverklaarde feiten in het licht van de overige bewezenverklaarde feiten en het te dezen geldende wettelijk strafmaximum geen rechtens relevant verschil maakt en dat deze klacht dus niet tot cassatie kan leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fee9bb3b6f50d509673b03032a5038f9997ad59e22eea87f9ff1d7661570b5c8 | shasum -a 256