Onder 2.20 Parket bij de Hoge Raad 27 juni 2014

In de cassatieprocedure is er geen ruimte om de door het hof verrichte en van feitelijke aard zijnde afweging van de vastgestelde ongerijmdheid tegen de drie, door het onderdeel bedoelde omstandigheden, verder dan op haar begrijpelijkheid te toetsen. Onbegrijpelijk is die afweging naar mijn mening niet. Géén van de bedoelde omstandigheden dwingt tot de conclusie (ook niet in samenhang met de andere door subonderdeel 1.5 aan de memorie van antwoord onder 5.8 ontleende stellingen) dat [verweerders] niet slechts met het bestaan en het doel van Y-Land bekend waren, maar dat voor hen (ondanks de gang van zaken rond de door hen van ZOM verlangde en door ZOM geboden zekerheden) ook duidelijk moest zijn dat ZOM Y-Land als “nader te noemen meester” zou noemen. Dat, in de woorden van het onderdeel, de ontwikkeling van het pand op enig moment in de projectvennootschap Y-Land zou worden ingebracht, impliceerde niet dat Y-Land als nader te noemen meester het onroerend goed rechtstreeks van [verweerders] diende te verwerven; het valt niet zonder meer in te zien waarom Y-Land het pand niet even goed zou kunnen verwerven van ZOM (eventueel door middel van een abc-levering, waarmee [verweerders] blijkens de hiervóór onder 1.11 geciteerde brief ook rekening hielden). Overigens rijst de vraag, waarom partijen überhaupt voor de constructie van een koop door ZOM “voor zich of nader te noemen meester” zouden hebben gekozen, als van stonde af aan tussen hen vaststond en onvermijdelijk was dat Y-Land uiteindelijk als contractspartner van [verweerders] zou optreden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ab26cb46f3c2c0d9f95a56b244ed14ea7bda052ec4943901b51b76f224a47c8 | shasum -a 256