Onder 2.7 Parket bij de Hoge Raad 14 februari 2014

De tweede klacht voert aan dat het hof bij de beoordeling van de gewone verblijfplaats van de kinderen ten onrechte geen rekening heeft gehouden met de door de moeder in feitelijke instantie aangevoerde omstandigheden waaruit zou blijken dat het aanvankelijke voornemen van de moeder om na haar buikoperatie in juni 2011 in Israël terug te keren naar Nederland in de week na de operatie is gewijzigd in het voornemen om in Israël te blijven wonen. Het hof zou daarmee een onjuist althans onbegrijpelijk oordeel hebben gegeven. De klacht faalt, omdat de rechtbank en het hof op grond van alle – aan de stellingen van partijen over en weer ontleende – relevante feiten en omstandigheden tot de conclusie is gekomen dat de kinderen hun gewone verblijfplaats in Nederland hebben behouden. Dat oordeel van de feitenrechter is niet onjuist of onvoldoende gemotiveerd, waarbij onder meer van belang is (i) dat de rechtbank en het hof hebben vastgesteld dat de moeder na haar buikoperatie in Israël het voornemen had om met de kinderen weer terug te keren naar Nederland als land van hun gewone verblijfplaats, (ii) dat de moeder vanaf december 2011 in Nederland heeft gewoond met de kinderen en zij onder druk van de omstandigheden heeft besloten om op 21 april 2012 met de kinderen naar Israël te vertrekken en (iii) het er naar het oordeel van het hof alle schijn van heeft dat de moeder de door haar geschetste ‘gesettelde’ situatie in Israël heeft geënsceneerd teneinde de kinderen naar Israël over te kunnen brengen zonder dat haar handelen wordt gekwalificeerd als ongeoorloofd in de zin van het HKOV. Ook de tweede klacht kan derhalve niet tot cassatie leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d17785ea80ea2959a14ff6ef8703f9018b6e4690a4c189cdd284f325612a635a | shasum -a 256