Onder 2.8 Parket bij de Hoge Raad 14 februari 2014

De derde klacht keert zich tegen de laatste zin van de tweede alinea van rov. 3.11.2, waarin het hof als volgt overweegt: ‘Wat daar verder ook van zij: niet de intentie van een der ouders is doorslaggevend, maar gekeken dient te worden naar de feitelijke omstandigheden, zoals de rechtbank terecht heeft overwogen’. De klacht houdt in dat deze overweging innerlijk tegenstrijdig is met het bevoegdheidsoordeel van de rechtbank – welk oordeel het hof overneemt en tot de zijne maakt – waarin de rechtbank de intentie van de moeder tot permanent verblijf met de kinderen in Israël doorslaggevend heeft geacht. De klacht mist feitelijke grondslag, omdat de intentie van de moeder niet doorslaggevend is geweest voor het bevoegdheidsoordeel van de rechtbank. De rechtbank beantwoordt de vraag naar de internationale bevoegdheid van de Nederlandse rechter immers ‘aan de hand van feiten en omstandigheden betreffende partijen zelf’ en noemt in dat verband (i) dat de moeder samen met de kinderen in Nederland bij de vader woonde toen zij in juni 2011 naar Israël ging voor een buikoperatie, (ii) dat de terugkeer van de moeder naar Israël met de kinderen plaatsvond toen zij ‘met de rug tegen de muur stond’ of anders gezegd dat zij ‘onder de druk van de omstandigheden heeft besloten om terug te keren naar Israël’, (iii) dat uit hetgeen door de moeder naar voren is gebracht volgt dat zij voornemens was om met de kinderen in Nederland te blijven, en ten slotte (iv) dat de vader niet heeft ingestemd met de overbrenging van de kinderen naar Israël. Voor het overige kan de derde klacht evenmin tot cassatie leiden, omdat het berust op een onjuiste lezing van het bestreden oordeel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d17785ea80ea2959a14ff6ef8703f9018b6e4690a4c189cdd284f325612a635a | shasum -a 256