Onder 26. Parket bij de Hoge Raad 14 februari 2014

Met deze overwegingen die ik begrijp in de zin als hiervoor aangegeven, is het hof naar mijn oordeel niet uitgegaan van een onbegrijpelijke, want te strikte, uitleg van de Gedragscode. Het hof heeft aldus ook niet een te strikte maatstaf aangelegd bij de beoordeling in rov. 13 t/m 32 van de vraag of de door Interpolis aangevoerde redenen bij haar een redelijk vermoeden van fraude konden doen ontstaan. Ik verwijs in dit verband nog naar J.H. Wansink, ‘De gedragscode persoonlijk onderzoek’, Het Verzekerings-Archief 1998-2, p. 53, die het volgende betoogt, nadat hij heeft aangegeven dat het in de rede ligt aansluiting te zoeken bij het proportionaliteitsbeginsel en het subsidiariteitsbeginsel als het gaat om criteria die in het kader van de afweging van de wederzijdse belangen bepalend zijn voor de beslissing al dan niet een persoonlijk onderzoek in te stellen: “De gedragscode stelt beide beginselen voorop en geeft vervolgens een aantal aspecten die bij de belangenafweging betrokken moeten worden, te weten het belang van betrokkene bij een snelle en zorgvuldige besluitvorming, het privacybelang van de laatste, het (financieel) belang van de claim en de zwaarte van de verdenking van fraude. Voor wat betreft het laatste rijst de vraag of voor de rechtvaardiging van een persoonlijk onderzoek niet tenminste sprake zal moeten zijn van een ernstig vermoeden van fraude en voorts ligt in het subsidiariteitsbeginsel mijns inziens besloten dat er aan de zijde van de betrokkene een structureel gebrek aan medewerking moet zijn om langs andere weg de in redelijkheid voor de beoordeling van de aanspraak op uitkering vereiste feiten te vergaren.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a2c8d3388b8792a9c6501ec6d01867c0055a9a2a9e8d0d040554c50f687ad54f | shasum -a 256