Onder 2.2. Parket bij de Hoge Raad 9 januari 2015

Artikel 21 lid 3 BTMW, zoals dit luidde tot 1 december 2003, bepaalde dat zodra het uitsluitend recht dat voortvloeit uit het (BTMW-)depot van een model met een duidelijk kunstzinnig karakter vervalt, ook het auteursrecht op dat model vervalt, mits beide rechten in handen van dezelfde houder zijn. Een uitzondering werd gemaakt indien de houder van het model op de voet van art. 24 (oud) BTMW een bijzondere verklaring aflegde met het oog op het in stand houden van zijn auteursrecht: de zgn. ‘instandhoudingsverklaring’. De vraag is gerezen of dit rechtsgevolg zich verdraagt met het bepaalde in de Berner Conventie en met het recht van de Europese Unie. Deze problematiek heeft geleid tot verscheidene uitspraken van de Hoge Raad. In de onderhavige zaak heeft het hof zich bij die jurisprudentie aangesloten. Volgens het hof geldt na het verstrijken van 25 jaar vanaf de vervaardiging van het werk het rechtsgevolg van art. 21 lid 3 BTMW, te weten het verval van het auteursrecht, onverkort. Montis komt in haar incidenteel cassatiemiddel op tegen de beperking in de tijd van de auteursrechtelijke bescherming tot 25 jaar na de vervaardiging van het werk. Volgens Montis moet op grond van internationaal recht of het recht van de Europese Unie, desnoods in afwijking van het bepaalde in art. 21 lid 3 (oud) BTMW, de auteursrechtelijke bescherming van dit werk van toegepaste kunst overeenkomstig de algemene hoofdregel voor het verval van het auteursrecht, blijven bestaan tot 70 jaar na de dood van de maker.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6409c0f48eae7d89348cc2d26574b6602d8a9abe26d0429662248d445a5f0daf | shasum -a 256