Alinea 112 Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2015

16. De hiervoor geciteerde feitenrechters hebben verschillende redenen aangedragen om in weerwil van het arrest van de Hoge Raad van 17 juni 2008 toch een niet-ontvankelijkheid van het OM uit te spreken. Naast de twijfel die geuit wordt over de vraag of het arrest überhaupt wel van toepassing kan worden geacht in jeugdstrafzaken omdat het schema van kortingen op de straf niet aansluit bij de sancties die in jeugdzaken kunnen worden opgelegd, wordt het zwaarste argument voor een afwijking van de lijn van de Hoge Raad gevonden in de bepalingen van het IVRK. Omdat de Hoge Raad in het arrest van 17 juni 2008 daaraan geen overwegingen heeft gewijd, achten de betrokken rechtbanken zich vrij aan dit verdrag argumenten te ontlenen voor een niet-ontvankelijkverklaring. Daarbij heeft men waarschijnlijk uit het oog verloren dat de Hoge Raad in zijn hiervoor aangehaalde arrest van 16 december 2003 al heeft geoordeeld dat aan artikel 40 tweede lid, sub b onder iii IVRK, geen andere, verdergaande, betekenis toekomt, dan reeds uit art. 14 IVBPR en art. 6 EVRM voortvloeit. Hoe dan ook, bovengenoemde uitspraken zijn gebaseerd op de opdracht die aan het IVRK ontleend wordt, dat bij alle maatregelen die kinderen betreffen, de belangen van het kind voorop staan waardoor het pedagogische karakter van het jeugdstrafrecht bevestigd wordt. Daarom moet een strafrechtelijke reactie snel, doeltreffend en op maat zijn. Naarmate die reactie langer op zich laat wachten, is het pedagogische effect minder, nihil en uiteindelijk zelfs averechts van aard. De mogelijkheid van strafvermindering heft deze negatieve effecten volgens deze rechters kennelijk niet op.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ebdc9e098512f227d6012cb0193216ec046bb54cf3cced0d6f70157c62d46568 | shasum -a 256