Alinea 173 Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2015

23. In de literatuur is aandacht besteed aan deze verdeeldheid in de feitenrechtspraak. Zo schrijven El Hessaini en Taghi dat het, gelet op het door de rechtbanken afgegeven signaal, raadzaam zou zijn een andere koers te varen en ruimte te laten om in uitzonderlijke gevallen het OM niet-ontvankelijk te verklaren. De schrijvers betogen dat indien de Hoge Raad blijft vasthouden aan het uitgangspunt dat niet-ontvankelijkheid van het OM nooit aan de orde kan zijn, de Hoge Raad wel uitgebreid zou moeten motiveren waarom jeugdzaken geen uitzondering vormen. Daarbij zou de Hoge Raad aandacht moeten besteden aan het bijzondere karakter van het jeugdstrafrecht en het bepaalde in het IVRK. Pas dan zullen de feitenrechters, zo stellen de schrijvers, mogelijk hierin berusten. Ook Anker schrijft dat wat hem betreft de Hoge Raad zou moeten terugkomen op zijn standpunt dat overschrijding van de redelijke termijn niet tot niet-ontvankelijkverklaring van het OM in de strafvervolging mag leiden. Dat voorkomt dat feitenrechters zich - met name in het jeugdstrafrecht - gaan bedienen van sluiproutes en andere etiketten. Doek en Vlaardingerbroek vinden dat het verlies van het recht op vervolging in jeugdstrafzaken in bepaalde situaties goed valt te verdedigen omdat juist in jeugdstrafzaken een snelle afdoening van zeer groot belang is. Dit hangt direct samen met de pedagogische doelstelling van het jeugdstrafrecht en het OM heeft daarin een bijzondere verantwoordelijkheid. De Hoge Raad heeft de bijzondere positie van jeugdigen in dezen volgens de schrijvers niet voldoende onderkend.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ebdc9e098512f227d6012cb0193216ec046bb54cf3cced0d6f70157c62d46568 | shasum -a 256