Alinea 201 Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2015

35. Voor het standpunt dat de rechter deze ruimte zou moeten hebben pleit in de eerste plaats het IVRK. Aangenomen moet worden dat art. 40 lid 2 onder b sub iii, IVRK rechtstreekse werking heeft en dat bij iedere strafrechtelijke interventie het pedagogische karakter van het jeugdstrafrecht en de belangen van het kind voorop behoren te staan. Dat roept de vraag op of het begrip 'zonder vertraging’ in artikel 40, tweede lid, sub b onder iii van het IVRK niet strikter is dan de norm ‘zonder redelijke vertraging’ opgenomen in artikel 14 van het IVBPR of art. 6 EVRM. Dat zou kunnen betekenen dat bij de berechting van kinderen, als het gaat om het verbinden van gevolgen aan overschrijding van de redelijke termijn andere en strengere criteria zouden moeten worden gehanteerd dan bij volwassenen. Bij de berechting van kinderen geldt immers bij uitstek dat een strafrechtelijke reactie snel, doeltreffend en op maat dient te zijn, omdat anders het pedagogische karakter en het effect van het strafrechtelijk ingrijpen verloren gaat en de gevolgen zelfs negatief voor de betrokken minderjarige uitwerken. Als blijkt dat bij (een voortzetting van) de vervolging of berechting het belang van de minderjarige geschaad wordt omdat niet meer aan de verdragsrechtelijke voorwaarden kan worden voldaan, zou een strafrechtelijke vervolging en berechting achterwege moeten blijven of moeten kunnen afstuiten op een niet-ontvankelijkverklaring van het OM. Een (voortzetting van de) vervolging of berechting is dan immers niet meer in het belang van het kind, welk belang steeds voorop moet worden gesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ebdc9e098512f227d6012cb0193216ec046bb54cf3cced0d6f70157c62d46568 | shasum -a 256