Alinea 205 Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2015

38. Een vraag die samenhangt met de vraag in hoeverre niet-ontvankelijkverklaring een mogelijke sanctie is bij overschrijding van de redelijke termijn voor berechting van jeugdstrafzaken, is of de termijn die de Hoge Raad in zijn arrest van 3 oktober 2000, LJN AA7309, NJ 2000, 721 op zestien maanden heeft bepaald, nog altijd als een redelijke termijn in jeugdstrafzaken kan worden beschouwd. Gelet op de maximale termijn volgens de Kalsbeeknormen en de Aanwijzing Richtlijnen strafvordering jeugd en adolescenten (180 dagen tussen eerste verhoor en berechting) en de strekking van het IVRK, zou elke vertraging waarbij de gestelde termijn van zes maanden worden overschreden, kunnen worden aangemerkt als strijdig met art. 40 lid 2 sub b onder iii IVRK en grond kunnen zijn voor een mitigatie van de straf. Het lijkt mij niet aan te bevelen om hiervoor, zoals in het volwassenenstrafrecht, specifieke vuistregels of percentages te formuleren. Het is bij uitstek aan de jeugdrechter om bij het al dan niet sanctioneren van ontstane vertragingen in de berechting een evenwicht te vinden tussen het belang van de samenleving en dat van de minderjarige, waarbij de straftoemeting toegespitst moet worden op de individuele situatie van de betrokken minderjarige. Eenvormige regels zijn daarvoor moeilijk te geven. Dat laat onverlet dat de termijn van 16 maanden die thans wordt gehanteerd te lang lijkt en dat het meer voor de hand ligt aansluiting te zoeken bij de termijn van 6 maanden die wordt gehanteerd in de hierboven onder 25 aangehaalde Richtlijn van het College van procureurs-generaal.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ebdc9e098512f227d6012cb0193216ec046bb54cf3cced0d6f70157c62d46568 | shasum -a 256