Onder 4.3 Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2015

Op grond van artikel 40 van de IW kan de ontvanger de aandeelhouder van een vennootschap met fiscale reserves bij vervreemding van de aandelen aansprakelijk stellen voor de openstaande belastingschulden. Een van de voorwaarden voor deze aansprakelijkstelling is dat is voldaan aan de zogenoemde aandeelhouderstoets: de verkopende aandeelhouder moet, eventueel samen met partner en/of bloedverwanten, ten minste 1/3 van het geplaatste aandelenkapitaal bezitten. Op dit moment staat de vraag open of onder dit aandeelhoudersbegrip alleen natuurlijke personen vallen of ook rechtspersonen. Rechtbank Gelderland (zie FutD 2014-0289) besliste begin dit jaar dat uit de wetsgeschiedenis niet ondubbelzinnig kan worden afgeleid dat de wetgever de toepassing van artikel 40, lid 1, van de IW heeft willen beperken tot natuurlijke personen die een belangrijke zeggenschap hebben in een vennootschap. Hof Amsterdam (FutD 2014-0464 met ons commentaar) en Hof Arnhem-Leeuwarden komen echter op grond van de volgens de Hoven duidelijke tekst van artikel 40, lid 1, van de IW tot de tegengestelde conclusie dat alléén natuurlijke personen aansprakelijk kunnen worden gesteld. Volgens het Hof staat nergens anders dat de in het eerste lid gedefinieerde kring van aansprakelijk te stellen subjecten moet worden verruimd tot rechtspersonen en/of lichamen in de zin van de Algemene wet inzake rijksbelastingen. De staatssecretaris is in cassatie gegaan tegen de uitspraak van Hof Amsterdam (de zaak is bij de Hoge Raad bekend onder rolnummer 14/01684). Wij zijn benieuwd of de Hoge Raad vindt dat sprake is van een niet ondubbelzinnige wetsgeschiedenis of van een duidelijke wettekst, en naar welke kant de Hoge Raad de weegschaal dan laat doorslaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ab2ebfc998bd9d8b81910de63a58d3c4696423d012ef0afa0e5ddc456e4a5f49 | shasum -a 256