Onder 4.8. Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2015

Art. 40 lid 1 IW 1990 begint met de woorden: “Degene die …”. De eerst opgeworpen vraag stelt primair de reikwijdte van die woorden aan de orde. Die “reikwijdtevraag” is al kort na de herziening van art. 40 (inwerkingtreding per 1 januari 2001) opgeworpen. Deze uitspraak is echter de eerste waarin die vraag aan de rechter is voorgelegd. Zij die kiezen voor een beperkte uitleg (uitsluitend natuurlijke personen zijn dan aansprakelijk) kiezen voor een grammaticale interpretatie. Die benadering staat echter haaks op de lijn die blijkens de gewisselde stukken tijdens de parlementaire behandeling is gekozen. Het aangepaste art. 40 moest namelijk robuuster zijn dan het oude, dat blijkbaar op een aantal fronten te kort schoot. Uit de parlementaire behandeling blijkt dat volgens de regering geen sprake kan zijn van een beperktere interpretatie ten opzichte van het “oude” art. 40. Waarom dan bij de invoering van het “nieuwe” art. 40 rechtspersonen buiten de kring van aansprakelijken zouden vallen, is niet te verklaren. Wanneer de parlementaire geschiedenis wordt geraadpleegd kan de conclusie geen andere zijn dan dat de wetgever alle misbruik en oneigenlijk gebruik van vervangingsreserve- en herinvesteringsreservevennootschappen op het oog heeft gehad, en dat geen sprake is geweest van een beperking tot natuurlijke personen. Het zou in dat geval ook wel héél makkelijk worden om de fiscus van het lijf te houden. Men zou dan immers de aandelen in een vennootschap met bedoelde reserves altijd in handen van rechtspersonen laten of die daarin tijdig parkeren. Vermeldenswaard is voorts dat art. 40 ook bij de evaluatie IW 1990 is besproken, en dat in het evaluatierapport evenmin is gesproken over het feit dat art. 40 ten aanzien van rechtspersonen niet langer van toepassing zou moeten zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ab2ebfc998bd9d8b81910de63a58d3c4696423d012ef0afa0e5ddc456e4a5f49 | shasum -a 256