Onder 6.6. Parket bij de Hoge Raad 3 maart 2015

Iets meer aandacht verdient de klacht dat het oordeel van het Hof dat de verdachte “vervolgens betrokken is geweest bij de korte achtervolging van [slachtoffer]” geen steun vindt in de bewijsmiddelen. Dat de verdachte naar de grensrechter is toegerend, wil, zo wordt gesteld, niet zeggen dat dit gebeurde met de intentie om de grensrechter te “pakken”. Ik merk op dat de gewraakte vaststelling van het Hof op gespannen voet lijkt te staan met hetgeen het Hof in paragraaf 7 als rol aan de verdachte toeschreef: “Daarna is de grensrechter weggerend en is hij – na een achtervolging – opnieuw neergehaald. Vervolgens is er onverminderd op hem ingetrapt. Verdachte is nadat hij is opgestaan in de richting van de kluwen mensen rondom de grensrechter gehold.”. Hieruit lijkt toch te volgen dat de verdachte in de richting van (de kluwen rondom) de grensrechter holde toen de korte achtervolging al was afgelopen. Ik zou het ervoor willen houden dat het Hof niet heeft willen afwijken van hetgeen het in paragraaf 7 had vastgesteld en dat het derhalve tot uitdrukking heeft willen brengen dat de verdachte, nadat de agressieve discussie met de grensrechter op slaan en schoppen was uitgelopen, zich niet afzijdig heeft gehouden, maar zich integendeel zo snel mogelijk weer bij de geweldplegers heeft gevoegd. Aan de klacht ontvalt daardoor de feitelijke grondslag.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7944de60b82d665b6dcebd394db1667c3d6cc0465159d2617437829b66b31654 | shasum -a 256