Onder 3.7.3. Parket bij de Hoge Raad 27 februari 2015

Met betrekking tot het resterende deel van de lening, het bedrag van fl. 17.004,00, heeft de man gesteld dat het de bedoeling van de ouders is geweest dit bedrag eveneens met de uitsluitingsclausule te schenken en dat dit “later” (dan in 1993, zo begrijpt de rechtbank) ook gebeurd is. De vrouw heeft daarover opgemerkt dat niet aangetoond is dat op het moment van schenking van dit bedrag, de schenking onder de uitsluitingsclausule zou zijn verricht. Zij stelt zich op het standpunt dat dit bedrag dan ook niet voor verrekening in aanmerking komt. De rechtbank overweegt dat zich bij de stukken bevindt een notariële verklaring van 26 juni 2009. Daarin wordt weliswaar de bedoeling van de ouders van de man uiteengezet, maar wordt ten aanzien van het bedrag van fl. 17.004,00 eveneens slechts opgemerkt dat “het restant ( van de lening, rechtbank ) later onder gelijke voorwaarden ( de rechtbank begrijpt: het inroepen van de uitsluitingsclausule ) werd kwijtgescholden”. De rechtbank is van oordeel dat de man op dit punt niet aan zijn stelplicht heeft voldaan. Niet gesteld is welk bedrag of welke bedragen van de restantschuld op welke wijze en wanneer aan de man zijn kwijtgescholden en onder welke bewoordingen daarbij een beroep is gedaan op de uitsluitingsclausule. Dat had wel op de weg van de man gelegen nu de vrouw betwist heeft dat bij de latere kwijtschelding de uitsluitingsclausule is ingeroepen. Nu niet aan de stelplicht is voldaan komt de rechtbank ook niet toe aan bewijslevering op dit punt. Zij zal der derhalve van uitgaan dat het bedrag van fl. 17.004,00 niet onder de uitsluitingsclausule is kwijtgescholden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fbfad799b735026f2b3f55e82922029076b37c29114bc54fc4352adfe347af43 | shasum -a 256