Onder 2.9 Parket bij de Hoge Raad 27 februari 2015

Op het voorgaande stuiten alle klachten van het middel af. Het hof heeft bij het bepalen van het centrum van de voornaamste belangen van [verzoeker] de juiste maatstaf gehanteerd, te weten de plaats in een lidstaat waar de schuldenaar op de datum van indiening van het inleidend verzoekschrift gewoonlijk het beheer over zijn belangen voert en die daardoor als zodanig voor derden herkenbaar is (zie rov. 3.4.4-3.4.5). Het hof heeft aan de hand van de stellingen van partijen en de ingebrachte stukken vervolgens beoordeeld in welke lidstaat het centrum van de voornaamste belangen van [verzoeker] gelegen is. Met dit oordeel is het hof ook geenszins buiten de rechtsstrijd van partijen getreden , omdat het hof gehouden was tot een ambtshalve beoordeling van de internationale bevoegdheid van de Nederlandse rechter op grond van art. 3 lid 1 InsVo. Het hof heeft, anders dan het middel betoogt , niet nagelaten de aard en omvang van de vermeende belangen van [verzoeker] in Nederland kenbaar af te wegen tegen de aard en omvang van de door [verzoeker] gestelde belangen in België en in rov. 3.4.6 t/m 3.4.10 beargumenteerd waarom het van oordeel is dat het centrum van de voornaamste belangen van [verzoeker] in Nederland is gelegen. In rov. 3.4.11 heeft het hof overwogen dat niet aannemelijk geworden dat het centrum van de voornaamste belangen van [verzoeker] in België gelegen is. Het oordeel van het hof komt mij niet onbegrijpelijk voor en kan, verweven als het is met waarderingen van feitelijke aard, in cassatie niet op juistheid worden onderzocht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/55e4d7e73ce59a9d35ffde1f7b8b89485a95a7b1f823150824e57e9ffcde5d8c | shasum -a 256