Onder 2.15. Parket bij de Hoge Raad 13 januari 2015

Uit de motivering van de rechtbank is niet duidelijk, wat voor feiten of omstandigheden betrokkene nog meer had moeten en kunnen stellen. Ten aanzien van sommige van de geconstateerde verschijnselen heeft de rechtbank wellicht nog mogen aannemen dat deze duiden op een stoornis van een of meer van de in middelonderdeel 1 genoemde geestvermogens; ten aanzien van andere geconstateerde verschijnselen, zoals de genoemde temperaments- en gedragsproblemen, kan een stoornis van de geestvermogens de oorzaak zijn, maar ook iets anders. Het gaat in dit geval om een eerste onvrijwillige opname; niet om een dossier waarin zich reeds een aantal eenduidige rapporten van niet bij de behandeling betrokken psychiaters bevindt. Daarbij komt dat volgens de geneeskundige verklaring waarnaar de rechtbank verwijst sprake is van een geleidelijke achteruitgang (GV 4.a) en van een wisselwerking tussen het gedrag van betrokkene en de mantelzorgers (GV 5.b). Volgens de psychiater zou, na een opname in het ziekenhuis, moeten worden toegewerkt naar een geheel of gedeeltelijk ambulante voortzetting (GV 6.b). Tegen deze achtergrond heeft betrokkene haar verzoek om een second opinion gedaan. Om de argumenten aan te reiken op grond waarvan een andere psychiater tot een andere diagnose zou komen, is een psychiatrische deskundigheid vereist die van de patiënte niet kon worden gevergd. De slotsom is dat de rechtbank hetzij de in alinea 2.11 geciteerde maatstaf heeft miskend, hetzij haar beslissing op dit punt ontoereikend heeft gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3a3c82bdb05096892445858a042dc6cd9684b31c9612244fc13383be0f2a72c5 | shasum -a 256