Onder 3.4 Parket bij de Hoge Raad 18 september 2015

Voor wat artikel 237 Rv betreft, geeft het aanmerken van [verweerster] als deels in het ongelijk gestelde partij wegens gegrond bevinden van grief A blijk van een onjuiste rechtsopvatting. Het hof zou [verweerster] pas dan als een deels in het ongelijk gestelde partij in de zin van artikel 237 Rv hebben kunnen aanmerken, wanneer dat mede ertoe had geleid dat de door [verzoekster] tegen [verweerster] ingestelde vorderingen alsnog geheel of gedeeltelijk waren toegewezen. Dat is echter niet gebeurd. Het hof handhaaft de afwijzing door de kantonrechter van die vorderingen, omdat het hof in het gebruik door [verweerster] van de duiding ‘ [verweerster] ’ na de door haar doorgevoerde wijzingen geen door artikel 5 Hnw verboden gebruik ziet. Een en ander vindt bevestiging in het arrest d.d. 12 augustus 2005 van de Hoge Raad dat ook betrekking heeft op een arrest van een hof waarin een tegen een vonnis van de rechtbank aangevoerde grief gegrond wordt bevonden maar niettemin de afwijzing van de vordering door de rechtbank wordt gehandhaafd op een andere grond. Naar aanleiding van de beslissing van het hof om iedere partij haar eigen kosten te laten dragen omdat enerzijds een aangedragen grief slaagt en anderzijds de ingestelde vordering toch in zijn geheel wordt afgewezen, oordeelt de Hoge Raad in rov. 4.3 onder meer: “Een appellant wordt immers geheel in het ongelijk gesteld indien het hof het door deze bestreden vonnis, waarin zijn vordering geheel is afgewezen, bekrachtigt, ook al geschiedt die bekrachtiging op andere gronden dan die waarop de eerste rechter de afwijzing heeft gegrond.” ( )

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/885c4fa86035f22972f21c90847270c1bd0c3e276db780010a4af022c82e4d17 | shasum -a 256