Onder 1.7. Parket bij de Hoge Raad 2 oktober 2015

Het hof heeft de beide beroepszaken gevoegd behandeld. Bij tussenarrest van 4 februari 2014 heeft het hof, voor zover in cassatie nog van belang, beslist dat de vordering van de man tot vergoeding van het bedrag dat uit zijn privévermogen zou zijn besteed aan de kosten van renovatie van de woning te [plaats A] (€ 40.070,55) moet worden afgewezen. Vast staat dat vanuit het privévermogen van de man een bedrag van € 34.033,51 is gevloeid in een tussen partijen bestaande eenvoudige gemeenschap (de woning te [plaats A] en later de woning te [plaats B] die partijen tezamen in eigendom hebben); volgens het hof heeft de man in beginsel recht op vergoeding van het nominaal bedrag (rov. 4.5.7). Het hof vermeldde dat de woning te [plaats B] tijdens procedure in appel onder voorbehoud is verkocht voor € 188.000,-. Na aftrek van de restant-hypotheekschuld van € 181.000,- zou dan een overwaarde resteren van ongeveer € 7.000,-. Ter voldoening van het recht van de man op vergoeding dient de overwaarde van de gemeenschappelijke woning volledig aan de man te worden toegedeeld. Het hof achtte geen grond aanwezig om het meerdere (het verschil tussen € 34.033,51 en ongeveer € 7.000,-) aan de man toe te kennen. Dat de woning na de peildatum zozeer in waarde is gedaald, is een omstandigheid die voor rekening van de man komt, nu hij in de periode van daling de woning aan zichzelf toebedeeld wenste te zien (rov. 4.5.9). Met betrekking tot de grief van de vrouw dat de man verantwoordelijk is voor (waarde drukkend) achterstallig onderhoud van de woning, heeft het hof overwogen dat de vrouw bij die grief geen belang meer heeft omdat, zelfs al zou de man verantwoordelijk zijn voor achterstallig onderhoud, er toch geen overwaarde resteert waarop de vrouw aanspraak zou hebben.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dc59f31029ebe20e28b4ad80db86dd1935d10e1c79b53341678640ba19078121 | shasum -a 256