Onder 2.25. Parket bij de Hoge Raad 2 oktober 2015

Bij de toepassing van art. 1:135 lid 3 BW is niet voldoende dat het tijdstip is overschreden waarop volgens de huwelijkse voorwaarden verrekening had behoren te geschieden (bij een periodiek verrekenbeding doorgaans: aan het einde van elk kalenderjaar). De sanctie gaat eerst in nadat verrekening heeft plaatsgevonden; tot dat moment kan een verrekenplichtige echtgenoot alsnog melding maken van het bestaan van inkomsten of vermogensbestanddelen die in de verrekening behoren te worden betrokken. In het onderhavige geval zijn partijen niet zelf tot verrekening overgegaan, maar heeft de rechtbank bij vonnis van 15 augustus 2012 bepaald hoe de verrekening tussen partijen geschiedt. Uit rov. 2.2 volgt dat het vonnis zich niet beperkt tot een beslissing over een deelkwestie, maar dat het door de rechtbank vastgestelde saldo uitvoering geeft aan de verrekening die partijen volgens de huwelijkse voorwaarden moesten verrichten en waarover zij het niet eens konden worden. De hieruit voor de man en vrouw voortvloeiende verplichtingen zijn van rechtswege ingegaan op het moment dat het vonnis is uitgesproken . Vanaf dat moment kon de sanctie van art. 1:135 lid 3 BW toepassing vinden. Daartegen kan het argument worden ingebracht dat, zo lang het vonnis van de rechtbank nog niet onherroepelijk is, de vastgestelde verrekening in hoger beroep ter discussie kan worden gesteld en, na vernietiging van het vonnis van de rechtbank, door een andere verrekening kan worden vervangen. Gelet op de ratio van de bepaling (bevordering van maximale transparantie tussen verrekenplichtige echtgenoten omtrent hetgeen in de verrekening moet worden betrokken), is aan de maatstaf van art. 1:135 lid 3 BW voldaan zodra in eerste aanleg door de rechtbank de verrekening is vastgesteld. Zo beschouwd, faalt subonderdeel 2.2.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dc59f31029ebe20e28b4ad80db86dd1935d10e1c79b53341678640ba19078121 | shasum -a 256