Onder 3.13 Parket bij de Hoge Raad 30 oktober 2015

Ook onderdeel 1.1.3 bouwt voort op 1.1.1, zodat het in zoverre moet falen. Het gaat ook niet op, omdat het hof voorop stelt – en dat ook kon doen – dat EP 791 geen aanwijzing bevat voor andere katalysatoren dan rutheniumzout voor de oxidatiestap (vgl. rov. 4.7). De daaraan verbonden uitleg van het hof dat het octrooi geen andere katalysatoren meebeschermt, is aan hem als feitenrechter voorbehouden en dat draagt zelfstandig. Dat is niet onbegrijpelijk, de motiveringsklachten hiertegen falen. Rov. 4.7 staat natuurlijk ook niet los van rov. 4.8-4.21, waar een voor kort geding (zeer) uitvoerige motivering wordt gegeven. Voor zover onderdeel 1.1.3 zo moet worden gelezen, dat de stelling is dat het hof omstandigheden had moeten vaststellen waaruit volgt dat bewust een keuze is gemaakt voor een katalysator anders dan rutheniumzout, klopt dat niet. Uit de gegeven motivering blijkt dat het hof in zijn oordeel betrekt dat de molecuulstructuren van TEMPO en rutheniumzout sterk afwijken en zij tot nogal verschillende stoftypen behoren, zodat de vakman zou verwachten dat de oxidatiereacties verschillend verlopen (vgl. rov. 4.13 en 4.17). Daartegen is geen klacht gericht. Ik wijs er nog op dat het hof in rov. 4.16-4.20 de bepleite visie van Sandoz heeft gevolgd, dat anders dan door Bayer bepleit, de twee katalysatoren niet dezelfde werking hebben. Dat is voor kort geding meer dan afdoende gemotiveerd. De regel uit Medinol/Abbott over de beschermingsomvangbepaling is op juiste manier gevolgd. Daarmee komen we bij de volgende aangekaarte kwestie uit onderdeel 1.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6fac40210c6833121d575ede37dcabfc743789441612ea2babe90b163df956ec | shasum -a 256