Onder 3.10 Parket bij de Hoge Raad 30 oktober 2015

Op grond van het voorgaande ben ik van mening dat artikel 7:942 BW (oud) meebrengt dat de verzekerde na afwijzing van de aanspraak de verjaring iedere zes maanden dient te stuiten. In de literatuur is veelvuldig gewezen op de onwenselijkheid hiervan. Het risico dat de uitkering gerechtigde de termijn van zes maanden laat verlopen is immers aanwezig, zeker indien partijen in onderhandeling zijn over de afwikkeling van de claim. Deze bezwaren hebben tot aanpassing van artikel 7:942 BW geleid met ingang van 1 juli 2010. Daarbij is de verjaringstermijn, ook na afwijzing van de aanspraak, verruimd naar drie jaar. Tevens is bepaald dat de verjaring bij verzekeringen tegen aansprakelijkheid wordt gestuit door onderhandelingen tussen de verzekeraar en de tot uitkering gerechtigde of de benadeelde. De nieuwe verjaringstermijn begint pas weer te lopen op de dag volgend op die waarop de verzekeraar hetzij de aanspraak erkent, hetzij ondubbelzinnig aan degene met wie hij onderhandelt heeft medegedeeld dat hij de onderhandelingen afbreekt. Aangezien de onderhavige casus zich echter afspeelt onder het tot 1 juli 2010 geldende recht kan dit [eiser] niet baten. Onder omstandigheden kan een beroep worden gedaan op de derogerende werking van de redelijkheid en billijkheid, indien de verjaringstermijn afloopt tijdens een periode waarin partijen met elkaar in onderhandeling zijn . In het onderhavige geval was daarvan echter geen sprake. Noch daargelaten de vraag of gesproken kan worden van een situatie waarbij partijen in onderhandeling waren, dit wordt door ASR immers betwist, was de verjaring reeds voltooid toen [eiser] na opheffing van het faillissement opnieuw contact met ASR zocht. Een dergelijk beroep gaat in het onderhavige geval dan ook niet op.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/936cdebad7b861a06b49f87317720a34e1b0649f4fc651d0de535f5923cb82b8 | shasum -a 256