Onder 2.8 Parket bij de Hoge Raad 25 september 2015

Er valt ook wat tegen de strikte handhaving van het terugwijzingsverbod in te brengen. Het belang van een rechterlijk oordeel in twee feitelijke instanties kan in sommige zaken zwaarder wegen dan het belang om de zaak ter afhandeling bij de hogere rechter te laten. Zo is het voor verzoekers in schuldsaneringszaken, voor hen een ingrijpende procedure met een groot persoonlijk belang, in de regel meer belastend om een nieuwe procedure te starten dan in een reeds opgestarte procedure te worden teruggewezen. Een verzoek als bedoeld in art. 15b Fw (een verzoek tot omzetting van het faillissement naar toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling) kan, in tegenstelling tot een ‘regulier’ verzoek tot toepassing van de wettelijke schuldsanering, niet voor de tweede keer worden gedaan. Die schuldenaren kunnen pas weer opnieuw een (regulier) schuldsaneringsverzoek indienen als het faillissement is opgeheven. Dit kan soms een tijd duren, bijvoorbeeld wanneer nader onderzoek nodig is naar de baten in het faillissement. Ook in onderhavige zaak verkeert [verzoeker] nog altijd in staat van faillissement en kan hij niet opnieuw een poging doen om tot de schuldsaneringsregeling te worden toegelaten. Het verzoek tot opheffing van het faillissement kan ook worden afgewezen. Berechting in twee feitelijke instanties geeft verzoeker meer tijd om eventuele procedurele gebreken (zoals het overleggen van stukken) te herstellen. Dit speelt ook in onderhavige zaak waarin het hof tot het oordeel komt dat onvoldoende stukken zijn overgelegd zodat het hof het ontstaan van de schulden niet nader kan onderzoeken (zie rov. 3.11).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0d3fea2c67f2e88560a612c01c9d0db456fd2f83f38db880f87d6b2a4dcce7e1 | shasum -a 256