Alinea 66 Parket bij de Hoge Raad 15 september 2015

15. Dat oordeel acht ik niet onbegrijpelijk en toereikend gemotiveerd. Voorts meen ik dat het Hof in de nieuwe procedure de eerder door verzoeker geuite wens in zijn beslissing kon betrekken. Natuurlijk impliceert vernietiging van een rechterlijke einduitspraak dat deze niet meer bestaat en dat ook het onderzoek dat daaraan vooraf is gegaan, geacht wordt niet te hebben plaatsgevonden. Dat betekent, als gezegd (zie hierboven onder 8), onder meer dat de rechter na terugwijzing door de Hoge Raad tot taak heeft het onderzoek geheel opnieuw aan te vangen en te voltooien, voor zover uit de wet niet het tegendeel voortvloeit. De consequentie daarvan is dat de rechter tot zijn oordeel moet zijn gekomen louter op de grondslag van zijn ter terechtzitting opnieuw verrichte en voltooide onderzoek. Maar dat alles brengt niet mee dat – in de woorden van de toenmalige AG Van Dorst die dit thema uitvoerig heeft besproken in zijn conclusie vóór HR 4 februari 1997, ECLI:NL:HR:1997:ZD0632, NJ 1997/308 - de eerdere terechtzitting alsnog non-existent is of geacht wordt te zijn. Het nieuwe onderzoek kan derhalve mede tot voorwerp hebben hetgeen eerder, vóór de terugwijzing, ter terechtzitting van de rechter is voorgevallen. Met het oog daarop is het aanvaardbaar dat de rechter van het daarvan opgemaakte proces-verbaal, dat dan toch nog altijd tot de stukken van het geding behoort, kennis neemt dan wel dit proces-verbaal voor het bewijs gebruikt indien en voor zover de (korte) inhoud daarvan op de nieuwe terechtzitting mondeling is medegedeeld. Er is immers, zo schreef Van Dorst als AG in zijn aangehaalde conclusie, “in – ook juridische – werkelijkheid […] wel wat gebeurd, ook gelet op de rechtsgevolgen die uit een dergelijke ‘non-existente’ zitting kunnen voortvloeien”. Nu redelijke argumenten voor het tegendeel ontbreken, komt het mij voor dat zulks ook heeft te gelden voor het op de terechtzitting van 1 juli 2011 geuite en in het zittingsverbaal vervatte verlangen van verzoeker om de zaak in hoger beroep af te doen en niet terug te wijzen naar de rechter in eerste aanleg. Naar mijn inzicht gaat de door de Hoge Raad aan het Hof teruggegeven opdracht niet zo ver, dat het Hof geen rekening mocht houden met wat zich te dezen heeft (of had) voorgedaan op ’s Hofs terechtzitting van 1 juli 2011.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/253d96c71faec7d315dd0f0619dbdbeafe27c48573f7cb6b63a99e017c46327e | shasum -a 256