Onder 2.15 Parket bij de Hoge Raad 11 december 2015

Subonderdeel I.4.2 richt zich tegen de derde volzin van rov. 4.17. Gegeven het vaststaande feit dat de vordering van [verweerster] op [eiser] een schadevergoedingsvordering is op grond van gestelde bestuurdersaansprakelijkheid (en wel op grond van de Beklamel -norm) en dus niet een vordering tot terugbetaling van de geldlening (rov. 4.14 en 4.15), getuigt het oordeel van het hof in de derde volzin van rov. 4.17 volgens het subonderdeel van een onjuiste rechtsopvatting van de wettelijke criteria van de stuitingshandeling zoals bedoeld in art. 3:317 BW. De betreffende brief van 18 december 2009 van [verweerster] (bijlage 4 bij productie 12 in eerste aanleg) die het hof kennelijk als een schriftelijke mededeling in de zin van art. 3:317 BW heeft beschouwd, is immers een mededeling die aan de Stichting is gericht, en die betrekking heeft op de vordering van [verweerster] jegens de Stichting tot terugbetaling van de geldlening die (uitsluitend) deze partijen zijn aangegaan. In elk geval is voornoemd oordeel, nog steeds volgens het subonderdeel, zonder nadere toelichting, die ontbreekt, onbegrijpelijk, nu het hof van een onjuiste en onbegrijpelijke lezing van de genoemde brief van 18 december 2009 is uitgegaan, zodat zijn oordeel dat door die brief de verjaringstermijn op die datum op grond van art. 3:317 BW is gestuit, zonder nadere toelichting, die ontbreekt, onbegrijpelijk is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b6593154e32a86fbc739190511cefe892de005038b2b9af7dd5e7d18c982e71a | shasum -a 256