Onder 2.14. Parket bij de Hoge Raad 23 januari 2015

Gelet op het lot van onderdeel 3, mist M Sure belang bij een bespreking van al haar klachten over de wijze waarop de omvang van de schade wordt berekend, dus ook bij deze klacht. Bovendien berust onderdeel 4 op een onjuiste lezing van de bestreden overweging. In rov. 12 bespreekt het hof de vraag of het wellicht de bedoeling van partijen is geweest, op voorhand een regeling in de overeenkomst te treffen voor het geval dat [verweerster] toerekenbaar tekort schiet in de nakoming van deze overeenkomst (en voor dat geval aansluiting te zoeken bij de rekenmethode in art. 1 lid 5 onder (i) van de overeenkomst). Die vraag heeft het hof ontkennend beantwoord. Bij de uitleg van hetgeen partijen met elkaar zijn overeengekomen – welke uitleg geschiedt aan de hand van de zgn. Haviltex-maatstaf – heeft het hof ook feiten en omstandigheden mogen meewegen die zich hebben voorgedaan na 1 januari 2009, maar een licht kunnen werpen op hetgeen eerder is overeengekomen . Uit de brieven die M Sure aan [verweerster] stuurde blijkt niet dat M Sure aanspraak maakte op het bedrag van € 156.100,-. M Sure heeft, integendeel, bij brief van 30 oktober 2009 het voorstel gedaan tot betaling van een zeer gering bedrag tegen finale kwijting over en weer, waarna volgens M Sure het dossier kon worden gesloten (rov. 12, slotzin) . Het hof heeft niet beslist dat M Sure haar recht zou hebben verwerkt. Het hof heeft in wezen beslist dat deze feitelijke gang van zaken meer steun biedt aan de uitleg die [verweerster] aan de overeenkomst heeft gegeven dan aan de uitleg die M Sure daaraan geeft. Voor zover de cassatierechter aan deze klacht toekomt, faalt het middelonderdeel bij gebrek aan feitelijke grondslag.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/11a8bf21374f4b5eed46c9b3f079c47b3b101bcbf8404b4178160297a3e7cd73 | shasum -a 256