Onder 3.6.5. Parket bij de Hoge Raad 31 maart 2015

De wetgever is voorts ervan uitgegaan dat een persoon die een fiscaal belang heeft bij de waardevaststelling in beginsel toegang tot de rechter moet hebben. In de memorie van toelichting wordt opgemerkt dat met het bepaalde in art. 28 WOZ tevens recht wordt gedaan aan HR 27 september 1989, nr. 24 297 (concl. A-G Moltmaker), BNB 1990/61, m.nt. Scheltens. In dit arrest (het zogenoemde tandartsvrouwarrest) heeft de Hoge Raad geoordeeld dat de Wet IB 1964 een door art. 26 IVBPR verboden onderscheid maakt in zoverre het bepaalde in die wet eraan in de weg staat dat een echtgenoot door middel van bezwaar en beroep opkomt tegen een aan de andere echtgenoot opgelegde belastingaanslag die bij hem of haar opgekomen inkomensbestanddelen betreft. Volgens de memorie van toelichting kan uit dit arrest “als algemene lijn worden gedestilleerd dat een ieder die, gezien de financiële consequenties, belang heeft bij een belastingbeschikking, in de gelegenheid moet worden gesteld daartegen de rechten van bezwaar en beroep uit te oefenen. In de voorgestelde regeling achten wij een dergelijke regeling in voldoende mate neergelegd.” ( Kamerstukken II 1992/93, 22 885, nr. 3, p. 23). In de kennelijke visie van de wetgever zorgt art. 28 Wet WOZ ervoor dat iedereen die een financieel (fiscaal) belang heeft bij de waardevaststelling van een onroerende zaak, die waardevaststelling in beginsel in bezwaar en beroep kan bestrijden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/00575555374019492decc71cd34ac3cadf3604c4c97781e4621e04d637de95db | shasum -a 256