Onder 1.9 Parket bij de Hoge Raad 3 april 2015

De rechtbank heeft aan deze beslissing de volgende overwegingen ten grondslag gelegd. De vraag is of [verweerder] door de verkrijging van de Surinaamse nationaliteit op 5 april 2011 zijn Nederlandse nationaliteit is verloren krachtens art. 15 lid 1 sub a RWN, op grond waarvan het Nederlanderschap voor een meerderjarige verloren gaat door het vrijwillig verkrijgen van een andere nationaliteit. Deze verliesgrond is blijkens het tweede lid van art. 15 niet van toepassing op de verkrijger die in het land van die andere nationaliteit is geboren en daar ten tijde van de verkrijging zijn hoofdverblijf heeft of die voor het bereiken van de meerderjarige leeftijd gedurende een onafgebroken periode van tenminste vijf jaren in het land van die andere nationaliteit zijn hoofdverblijf heeft gehad (rov. 5.3–5.4). [verweerder] heeft op 20 juli 2007 zelf de Surinaamse nationaliteit aangevraagd, waaruit volgt dat sprake is van een vrijwillige verkrijging van een andere nationaliteit zoals bedoeld in art. 15 lid 1 sub a RWN (rov. 5.5). Bij de toepassing van de uitzondering van art. 15 lid 2 sub a en/of sub b RWN is de vraag welke uitleg dient te worden gegeven aan de woorden ‘het land van die andere nationaliteit’ (rov. 5.6). In dit geval doet zich de bijzondere situatie voor dat [verweerder] is geboren in een ander land, waarvan hij later vrijwillig de nationaliteit heeft verworven, maar dat dat land ten tijde van zijn geboorte geen soevereine staat was, maar onderdeel uitmaakte van het Koninkrijk der Nederlanden. De vraag die voorligt is of deze omstandigheid maakt dat niet kan worden gezegd dat de betrokkene is geboren in het ‘land van die andere nationaliteit’ in de zin van voornoemde bepaling (rov. 5.7).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6f70cb497f4c91f57239cb7997816606700ca772489ff3800092c4ca7a4e1c01 | shasum -a 256