Onder 2.10 Parket bij de Hoge Raad 3 april 2015

Noch aan de tekst van art. 15 lid 2 RWN noch aan de ontstaansgeschiedenis en strekking van deze bepaling kunnen argumenten worden ontleend die steun bieden voor de opvatting van de Staat dat het in deze bepaling gebruikte begrip ‘het land van die andere nationaliteit’ zo moet worden uitgelegd dat het dient te gaan om een andere, vreemde soevereine staat. Mede in aanmerking genomen dat verliesbepalingen ter wille van de rechtszekerheid restrictief moeten worden uitgelegd , komt het mij voor dat de rechtbank met haar uitleg van het in art. 15 lid 2 RWN gebruikte begrip ‘het land van die andere nationaliteit’ geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. Vast staat dat aan [verweerder] bij resolutie van 5 april 2011 de nationaliteit van de Republiek Suriname is verleend; daarmee is voldaan aan de in art. 15 lid 1 sub a RWN bedoelde situatie, te weten ‘het vrijwillig verkrijgen van een andere nationaliteit’. Vanaf 5 april 2011 bezit [verweerder] de nationaliteit van de Republiek Suriname, welke Staat tot 25 november 1975 als land Suriname deel uitmaakte van het Koninkrijk der Nederlanden. Naar mijn mening brengt een redelijke wetsuitleg mee dat het begrip ‘het land van die andere nationaliteit’ zoals bedoeld in art. 15 lid 2 RWN aldus wordt uitgelegd dat het ook ziet op het onderhavige geval, waarin het land Suriname vanaf het moment van zijn onafhankelijkheid op 25 november 1975 een soevereine staat is geworden. Tegen deze achtergrond meen ik dat het middel tevergeefs is voorgesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6f70cb497f4c91f57239cb7997816606700ca772489ff3800092c4ca7a4e1c01 | shasum -a 256