Onder 2.7 Parket bij de Hoge Raad 10 april 2015

Het middel voert terecht aan dat de onderhavige zaak een interregionaal karakter draagt, omdat partijen vanaf het moment van de huwelijkssluiting op 3 juni 2009 hun gemeenschappelijke gewone verblijfplaats in Rotterdam hadden en [verweerder] op 8 oktober 2010 metterwoon naar Curaçao is vertrokken. Geschreven regels van interregionaal privaatrecht binnen het Koninkrijk der Nederlanden ontbreken, zodat volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad zo veel mogelijk aansluiting dient te worden gezocht bij de regels van internationaal privaatrecht. Nu partijen geen rechtskeuze hebben uitgebracht en de gemeenschappelijke Nederlandse nationaliteit van partijen geen relevante aanknopingsfactor in het interregionaal privaatrecht is, moet worden aangeknoopt bij de wet van het eerste huwelijksdomicilie. Het eerste huwelijksdomicilie van partijen is in Rotterdam gelegen, zodat het Nederlandse recht van toepassing is op hun huwelijksvermogensrecht. Nu echter het verzoekschrift tot echtscheiding tussen partijen is ingediend op enig moment vóór 1 januari 2012, bestaat tussen het Nederlandse recht en het recht van Curaçao geen verschil wat betreft het moment van ontbinding van de huwelijksgemeenschap door echtscheiding, namelijk het moment van inschrijving van de echtscheidingsbeschikking in de registers van de burgerlijke stand. Onderdeel 1.1 waarin wordt betoogd dat het hof ten onrechte niet heeft aangegeven welk recht (van Nederland of van Curaçao) faalt derhalve bij gebrek aan belang, nu beide rechtsstelsels tot hetzelfde resultaat leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/07fe1e264ce5312bffcd52eb1322743fba50a5dc3533965e89600b7ff49a5c1d | shasum -a 256