Onder 2.8. Parket bij de Hoge Raad 3 april 2015

In hoger beroep heeft het hof de toescheiding van de woning in Italië aan de man voor een waarde van € 125.500,- in stand gelaten als uitgangspunt voor de afwikkeling (rov. 4.1 - 4.2). Wat betreft de wijze waarop de aankoop van deze woning was gefinancierd, is de rechtsstrijd in hoger beroep opnieuw opgelaaid: de man stelde dat hij daaraan € 87.350,- uit eigen middelen heeft bijgedragen, naast de meergenoemde hypothecaire lening bij de DSB-bank voor € 58.233,- (met zijn woning in [plaats], die volgens de huwelijkse voorwaarden uitdrukkelijk buiten de verrekening blijft, als onderpand). Hij verlangde dat de vrouw niet slechts bijdraagt in deze leenschuld: volgens de man zou hij ter zake van de woning in Italië geen enkele vergoeding aan de vrouw verschuldigd zijn, omdat uitsluitend hij de aankoop van deze woning heeft gefinancierd: deels met eigen geld, deels met genoemde DSB-lening die tot zijn last blijft. Het hof heeft dienaangaande vastgesteld dat de tweede hypothecaire lening bij de DSB-bank inderdaad is gebruikt voor de financiering van de aankoop van de woning in Italië (rov. 4.7). Het hof heeft beslist dat de woning, zonder verdere verrekening over en weer, aan de man wordt toegedeeld. Het hof verwierp het standpunt van de man, dat de vrouw hem een desinvesteringsvergoeding verschuldigd is voor zover de woning minder waard is geworden dan daarvoor is betaald (rov. 4.9). In zijn berekening van het bedrag dat de vrouw in totaal aan de man verschuldigd is heeft het hof de leenschuld van € 58.233,- niet meer opgenomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fa11499108acecbe3523a2f379882400105a051f0fcc964a816352c50becb3a6 | shasum -a 256