Onder 2.11. Parket bij de Hoge Raad 3 april 2015

Het hof heeft de vierde grief van de man opgevat in die zin, dat de vrouw (naast het delen in de tweede hypothecaire schuld bij de DSB-bank) op grond van art. 7 van de akte van huwelijkse voorwaarden hem ook een vergoeding verschuldigd is voor het eigen geld dat hij in de aankoop van de woning in Italië heeft gestoken (rov. 4.6). In rov. 4.9 geeft het hof hieraan een beperkte betekenis, in die zin dat de man een desinvesteringsvergoeding verlangde voor de afname van zijn vermogen met € 20.083,-. Daarop heeft de man volgens het hof geen recht. Tot zover is het oordeel in cassatie niet bestreden. In de verdere redenering van het hof deelt de vrouw niet mee in de waarde van de woning in Italië, maar behoeft zij met betrekking tot de woning in Italië ook niets aan de man te betalen. De opsomming in rov. 4.15 vermeldt noch een vergoeding op grond van art. 7 van de akte van huwelijkse voorwaarden voor het door de man in de woning geïnvesteerde eigen geld, noch een bijdrage van de vrouw in de tweede hypothecaire lening bij de DSB-bank. Het hof heeft, anders dan de rechtbank, beide buiten de verrekening gelaten en in zoverre toch het in de vierde grief herhaalde standpunt van de man gevolgd. De klacht dat het hof heeft miskend dat de verplichting tot verrekening van vermogen wederkerig is (toelichting onder 2.2.1), althans dat zonder nadere motivering, welke ontbreekt, onbegrijpelijk is waarom deze investering volledig in mindering komt op de in beginsel aan de vrouw toekomende vordering (toelichting onder 2.2.2) richt zich tegen deze beslissing.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fa11499108acecbe3523a2f379882400105a051f0fcc964a816352c50becb3a6 | shasum -a 256