Onder 2.6. Parket bij de Hoge Raad 3 april 2015

Het achterliggende bedrijfseconomische probleem is, dat er niet alleen kosten zijn verbonden aan het tot stand brengen van de aansluiting zelf (zeg maar: de kosten van de monteur), maar dat ook kosten moeten worden gemaakt tot aanpassing van de infrastructuur in verband met natuurkundige beperkingen aan het transport van elektriciteit op het benodigde spanningsniveau: de zgn. ‘diepe’ aansluitkosten . Daarbij is mede van belang of een afnemer slechts elektrische energie van het net afneemt of ook elektrische energie aan het net afgeeft. Indien het Windpark op een winderige dag een enorme hoeveelheid elektrische energie aan het net afgeeft, moet het net in staat zijn deze boost op te vangen. Aanpassingen van het net en de infrastructuur die verband houden met het maken van een aansluiting komen, blijkens art. 27 lid 2 E-wet, in de regel voor rekening van de netbeheerder. De netbeheerder heeft daarom financieel belang bij het maken van een aansluiting die het best aansluit bij de reeds bestaande infrastructuur, zodat hij zo min mogelijk kosten behoeft te maken. Aansluitingen boven 10 MVA mogen per geval afzonderlijk in rekening worden gebracht. In dat verband kan de vraag opkomen naar het kostenveroorzakingsbeginsel, dat inhoudt dat kosten in beginsel ten laste komen van de partij die deze veroorzaakt . Door de productie van elektrische energie onder te brengen in kleine productie-eenheden met een vermogen van minder dan 10 MVA, zou de exploitant van een windpark telkens recht hebben op een aansluiting tegen het standaardtarief, ongeacht de voorzieningen of aanpassingen aan het net die daarvoor nodig zijn en ongeacht de extra kosten die daardoor worden veroorzaakt voor de netbeheerder en indirect (i.v.m. doorberekening van die kosten in de tariefstelling) voor de andere gebruikers van het net .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0654935a78c717235d1c2a3905a3453f1cfc3aec9c0f735fa47fd88ac4830444 | shasum -a 256