Onder 2.13. Parket bij de Hoge Raad 3 april 2015

De regel van de formele rechtskracht houdt in dat wanneer tegen een besluit een met voldoende waarborgen omklede rechtsgang heeft opengestaan, de burgerlijke rechter – zo deze rechtsgang niet of niet met succes is gebruikt – indien de geldigheid van het besluit in het voor hem gevoerde geding in geschil is, ervan dient uit te gaan dat dit besluit zowel wat haar wijze van tot stand komen als wat haar inhoud betreft in overeenstemming is met de desbetreffende wettelijke voorschriften en algemene rechtsbeginselen . In de onderhavige zaak gaat het niet om een geschil tussen een particulier en een overheidslichaam (in casu: de NMa), maar om een geschil tussen twee privaatrechtelijke ondernemingen. In HR 22 december 2006 werd de rechtsopvatting dat het leerstuk van de formele rechtskracht niet van toepassing is in een geschil tussen (rechts-)personen waarbij de overheid of een bestuursorgaan geen partij is, in haar algemeenheid door de Hoge Raad verworpen. De toen aan de orde gestelde verwijzing door de feitenrechter naar de formele rechtskracht van het besluit moest, naar het oordeel van de Hoge Raad, aldus worden begrepen dat zij betrekking had op de in het besluit neergelegde bestuurlijke beoordeling van de noodzaak tot verwijdering van de grond. Deze beoordeling kon in het geding bij de burgerlijke rechter niet meer ter discussie worden gesteld, nu de betrokken partij de mogelijkheid van bezwaar en beroep daartegen niet had gebruikt, hoewel dit op haar weg had gelegen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0654935a78c717235d1c2a3905a3453f1cfc3aec9c0f735fa47fd88ac4830444 | shasum -a 256